از آن روز که طنین وحى جان پیامبر(ص) را تسخیر کرد, هماره تن بى سایه او را مونسى همسایه بود, و روح شیفته و آسمانى او را همدمى آرامش مى داد و یارى مى نمود. تاریخ با همه تنگ نظرى ها در ثبت حقایق و با همه تاراجى که بر واقعیتهاى ثبت شده روا داشته, خوشبختانه نتوانسته است از نام و نشان آن همره همراز چشم بپوشد و یا آن را در غبار و خاشاک خبرهاى جعلى محو و بى رنگ سازد. نام على(ع) در کنار نام پیامبر و قرآن, در همه جاى تاریخ اسلام و در جاى جاى منابع متقن و موثق اسلامى حضور دارد. على(ع) نخستین کسى است که به پیامبر ایمان آورد. او فرزند پیامبر نبود, ولى او بیش از هر فرزند دیگر پیامبر, با وى زیسته بود, از گرماى بدنش بالیده, در سایه محبتش, درس رحمت آموخته و از عطر اخلاق و معرفت او بو گرفته بود. از آن روز که على(ع) از خانه ابوطالب به خانه پیامبر(ص) نقل مکان کرده بود, تاریخ جدایى میان آن دو را به یاد ندارد. جز موارد انگشت شمارى را که على(ع) در (لیله المبیت) بر بستر پیامبر خفته تا او هجرت آغاز کند و یا جانشین پیامبر در مدینه مانده است تا در غیاب آن گرامى از کیان جامعه&#۸۲۳۰;