گرایشها و سبکهاى گونه گون ونوین تفسیرى که دراین قرن پدیده آمده و جریانهاى مختلفى که درعرصه فهم و تفسیر قرآن رخ نموده است, چهره این قرن را درمقایسه با قرنهاى پیشین برتر ساخته است. ازآن جمه گرایش اصلاحى وگرایش علمى را مى توان نام برد که هریک بر بخش گسترده اى از تلاشهاى تفسیرى سایه افکنده و درحقیقت, جهت اصلى گرایشهاى تفسیرى را دراین قرن شکل داده است. این نوشتار, برآن است تا درحدّ توان به بررسى گرایش علمى در تفسیرهاى قرن چهارده بپردازد و در کنار آن به بحثهایى چون: سیر تاریخى گرایش علمى, ابعاد, گستره آن و دیدگاههاى موافق ومخالف اشاره داشته باشد, بدان امید که سرآغازى باشد براى تحقیقات و پژوهشهایى گسترده تر و ژرف تر. مفهوم تفسیر علمى تفسیر علمى, شیوه اى است که درآن آیات براساس داده هاى علمى تبیین مى شوند, همان گونه که در تفاسیر مأثور در پرتو روایات و در تفسیر عقلى بر مبناى مقدمات عقلى به تفسیر آیات مى پردازند. دراین روش چند نکته دیده مى شود: ۱. تکیه زیاد بر یافته هاى علمى ومعیار قرار دادن آنها در فهم معناى آیات ۲. برابر سازى ۳. بى توجهى به نشانه هاى کلامى و سیاقى اسباب نزول ۴. زمینه سازى براى التقاط و تفسیر مادى آیات (البته دو ویژگى اخیر مربوط&#۸۲۳۰;