قرآن کریم, گنجینه اى عظیم وجاودانى است که خداى متعال در اختیار بشر قرار داده, تا راهى روشن و استوار فراروى رشد وتکامل انسان باشد. ارجمندى این گنجینه عظیم آسمانى, ازهمان ابتداى نزول نخستین آیاتش براى مسلمانان آشکار گشت. به گونه اى که اهتمام و عنایت خاصى را از مسلمانان صدر اسلام براى تعلیم و تعلّم وحفظ و قراءت آن در تاریخ, شاهدیم. تا آن جا که اشتغال به شؤون قرآنى نزد آنان, عملى بس مقدّس و افتخارى بزرگ به حساب مى آمد. از این روى,علومى چون قراءت, علم کتاب و رسم الخط قرآن, اعراب قرآن و امثال آن را مى بایست از نخستین علوم مربوط به قرآن دانست که از سوى مسلمانان دهه هاى نخستین تاریخ اسلام, تأسیس و مورد توجه قرار گرفت, چه این که آنان به خوبى دریافته بودند که براى رسیدن به معارف قرآن, ابتدا بایستى کلام الهى را نیکو بشناسند. از همین روست که امیرالمؤمنان(ع) پس از رحلت پیامبر باخود عهد کرد تا آیات و سور متفرق قرآن را گردنیاورد, عبا بردوش نگیرد و به امور اجتماعى نپردازد و ائمّه معصومین, علیهم السّلام, و اصحاب ایشان, بالاترین اهتمام را در این راه به کاربستند. شخصیّتهایى همچون زید بن ثابت, عبداللّه بن عباس, ابن مسعود وأبوالأسود دئلى, نمونه اى از چهره هاى برجسته قرآنى هستند. پس&#۸۲۳۰;