عصر تابعان۱, عصر شکوفایى و گسترش فقه قرآنى به شمار مى آید. دراین برهه۲, دگرگونیهایى در پژوهشهاى فقهى ـ قرآنى پدید آمد و در بستر آن, نهال مذهبهاى فقهى شکوفه زد و رو به رشد نهاد. به همین دلیل, شایسته مى نماید که چگونگى مطالعه(آیات الاحکام) از سوى تابعان و دستاورد تلاش آنان در این زمینه, جداگانه و مستقل بازنگرى شود. در پیش درآمد سخن, نگاهى گذرا به زندگى قرآن پژوهى تابعان بیفکنیم, تا فهم دیدگاهها و گرایشهاى ایشان در(آیات الاحکام) با زمینه هاى روشن ترى صورت پذیرد. ۱. آموزگاران تابعان گرچه درباره (آیات الاحکام), گروهى فراوان از تابعان سخن گفته اند و به گونه اى پراکنده درباره آیه ویا آیاتى, اظهار نظر کرده اند, ولى نقش اساسى در شکوفایى دانش فقهى قرآن, از آنِ کسانى است که در محفل صحابه داراى مکتب تفسیرى, معارف قرآن را آموخته اند. کسانى که از اصحاب پیامبر(ص) مکتب تفسیرى داشته اند, عبارتند از: الف. على بن أبى طالب(ع): برجسته ترین آموزگار معارف قرآنى پس از پیامبر(ص), على(ع) است که هدفمندانه معارف قرآنى را آموزش مى داد. درمیان تابعان, به افراد زیادى برمى خوریم که دیدگاههاى تفسیرى و فقهى على(ع) را نقل مى کنند. همچنین کسانى که گفته مى شود مجموعه تفسیر قرآن را نزد آن حضرت فراگرفته اند. میثم تمّار از سرآمدان شاگردان&#۸۲۳۰;