ابومسلم اصفهانى از عالمان نامور قرن سوم هجرى است که در سال ۲۵۴ هـ.ق تولد یافته و در سال ۳۲۲ هـ.ق چشم از جهان فروبسته است.۱ نام اصلى وى محمد بن بحر و پیرو مذهب معتزله بوده است. وى در زمینه هاى مختلفى صاحب نظر بوده، ولى نام او در زمینه تفسیر بیشتر درخشیده است. در ترجمه ادیبان از او یاد شده۲ و در کتب ترجمه مفسران نیز او را به عظمت ستوده و شرح حال علمى او را آورده اند.۳ مورخان مباحث سیاسى نیز او را از یاد نبرده اند، چرا که در برهه اى از عمر خویش عهده دار کار سیاسى و فرمان روایى بوده است. او که در شهر اصفهان چشم به جهان گشوده بود، براى تحصیل دانش به بغداد روى آورد و در آنجا به مدارج در خور توجهى از علم و دانش آن روز دست یافت. در کتاب هاى رجال، نام و یادى از استادان و شاگردان او به میان نیامده است، اما در فنون گوناگون از وى کتاب هایى به ثبت رسیده که حموى در معجم الادباء و ابن الندیم در (الفهرست) بخشى از نوشته هاى ابومسلم اصفهانى را بر شمرده اند، از آن جمله: ۱. جامع التأویل لمحکم التنزیل، تفسیرى که از بین رفته و مشتمل بر ۱۴ جلد بوده است. ۲. جامع&#۸۲۳۰;