تجلّى قرآن در شعر شاعران بر چند گونه است: ۱. تجلّى واژگانى در این شیوه شاعر از پاره اى از واژه ها و ترکیب هاى واژگانى قرآنى وام مى گیرد و بر شیوایى و فصاحت و بلاغت و بلندى معناى شعر خود مى افزاید, واژگانى را از قرآن مى گیرد که ریشه قرآنى داشته باشند, حال مستقیم و یا غیرمستقیم که مى تواند از شعر شاعران دیگر گرفته باشد. تجلّى واژگانى خود به دو شیوه تجلّى واژگانى مستقیم و تجلّى واژگانى مترجم, تقسیم مى شود. الف. تجلّى واژگانى مستقیم در این شیوه, واژه یا ترکیبى قرآنى با همان ترکیب و ساختار عربى خویش, بى هیچ دگرگونى یا با اندک تفاوتى در شعر راه مى یابد, مانند این بیت: نوشته اند بر ایوان جنه المأوی * * * که هر که عشوه دنیا خرید واى بر او (حافظ) که ترکیب جنه المأوى ترکیبى است قرآنى و برگرفته از آیه شریفه: (ولقد رءآه نزله أخرى. عند سدره المنتهى. عندها جنه المأوى) (نجم/۱۳ ـ ۱۵). ب. تجلّى واژگانى مترجم در این شیوه شاعر از گردانیده شده و یا پارسى شده ترکیب قرآنى استفاده نموده از آن در شعر خود بهره مى گیرد, مثلاً: آن شب قدرى که گویند اهل خلوت امشب است * * * ییا رب این تأثیر از سوى کدامین کوکب&#۸۲۳۰;