فیلسوفان اخلاق، مفاهیم اخلاقى را به دو دسته تقسیم کرده اند، مفاهیم ارزشى مانند مفهوم خوب و بد، و مفاهیم الزامى یا تکلیفى مثل باید و نباید، صواب و خطا و وظیفه. تردیدى نیست که برخى ازاین مفاهیم کاربرد دوگانه دارند هم در گزاره هاى اخلاقى به کار مى روند و هم در گزاره هاى غیراخلاقى; مانند: راست گفتن خوب است. خیانت بد است. این کتاب خوب است. آن مداد بد است. که در دومثال نخست کاربرد اخلاقى دارند و در مثالهاى بعدى کاربرد غیراخلاقى. یا در رابطه با مفاهیم الزامى گاه مى گوییم: باید امانتدارى کرد. نباید ستم کرد. و گاهى مى گوییم باید نماز خواند. باید غذا خورد. نباید سم نوشید. در مثالهاى نخست، باید و نباید اخلاقى تلقى مى شوند و درمثالهاى دیگر غیراخلاقى. اکنون به فرض آن که تقسیم یادشده درست باشد، سؤال این است که تفاوت مفاهیم اخلاقى و غیراخلاقى در چیست؟ با چه معیارى مى توان فهمید که واژه هاى خوب و بد یا باید و نباید در یک گزاره، اخلاقى هستند و در گزاره دیگر غیراخلاقى؟ از آن رو که واژه هاى مشترک در گفتار تعیین مفهومى پیدا مى کنند، طبیعتاً این بحث از راه بررسى گزاره ها دنبال خواهد شد، اما نتیجه اى که ازآن به دست مى آید، علاوه بر تشخیص&#۸۲۳۰;