چکیده: در این مقاله نخست دلالت ایحاء و اشاره‌ای در نگاه‌های مختلف مورد مطالعه قرار می‌گیرد تا مقدمه‌ای باشد بر توضیح دلالت استیحائی در نگاه فضل‌الله. دلالت استیحائی اشاره به مدلول و معنایی می‌کند که نوعی از پیوستگی را با معنای ظاهر دارد. مدلول استحیائی رو به گسترش و عمق است و این نوع دلالت که با توجه به عموم یا اطلاق آیه، جنبه عبرت‌آموزی قصص، تداعی بُعد معنوی دلالت ظاهر، ملاک تشریع، مطالعه هم‌زمان نصوص هم‌صدا، مفهوم وصف و ... صورت می‌گیرد، تنها راه اثبات جاودانگی تعالیم وحیانی به حساب می‌آید و عامل توجیه بطون قرآن می‌باشد. فضل‌الله کوشیده است با استفاده از این نوع دلالت، اصول زندگی را از دل معنای ظاهری قرآن بیرون کشیده در اختیار تشنگان تحول براساس قرآن قرار دهد. کلید واژه‌‌ها: قرآن/ فضل‌الله/ دلالت استحیائی/ بطون قرآن   سخن آغازین ۱ـ فضل‌الله محوریت آیه، موضوع و سوره را در تفسیر کلام وحی می‌پذیرد و بر این باور است که قرآن هر یک از این سه واحد را به تنهایی و با فلسفه خاصی قابل مطالعه می‌داند؛ یعنی هر آیه‌ای به‌رغم ارتباطش با دیگر آیات، خود به تنهایی گشودن گره خاصی را هدف خود می‌داند! از جانب دیگر، قرآن موضوعات متنوع و به‌‌هم پیوسته‌ای را با روش ویژه‌ای مورد توجه قرار داده است. به&#۸۲۳۰;