قرآن, به عنوان مهم ترین مصدر تشریع احکام, یگانه محور تردیدناپذیر همه فقیهان اسلامى (امامیه و اهل سنّت) در شناخت احکام شریعت است. عالمان و فقیهان, هرچند در چند و چون بهره گیرى از قرآن و ظواهر و عمومات واطلاقات آن دیدگاههاى متفاوتى دارند, ولى در اصل ارجمندى و اتقان آن تردید ندارند و اگر در اعتبار و حجیّت سنّت از دو زاویه باید به بررسى نشست و درستى سند و چگونگى دلالت را به طور جداگانه ملاحظه کرد, در اعتبار قرآن, تنها به دلالت باید اندیشید زیرا جنبه انتساب آن به پروردگار و مبدأ وحى, مجال تردید ندارد. آنچه مى طلبد که به دیدگاهها و شیوه هاى اهل سنّت درفهم آیات الاحکام توجّه کنیم این است که فقه قرآنى مصدر مشترک فهم احکام در همه مذاهب اسلامى است و قرآن آینه اى است که نگاه امامیه واهل سنّت در بستر آن با یکدیگر تلاقى دارد. دراین تلاقى دوگونه نگاه مى توان داشت: نگاه انتقادى ونگاه شناسایى . ما دراین نوشته در صدد نقد و تحلیل آرا و دیدگاهها نیستیم, بلکه برآنیم تا تنها خطوط کلى مبانى و روشهاى مذاهب اهل سنّت را در فهم آیات فقهى قرآن باز نماییم, بى آن که دراین بازنمایى, مدّعى پى جویى کامل باشیم. بستر تاریخى مباحث فقهى-قرآنى در میان اهل سنت پس از&#۸۲۳۰;