پیام‌های دینی چگونه باید عرضه شوند؟ این پرسش گرچه از دیرباز مطرح بود، اما در دوره معاصر، اهمیت بیشتری یافت. چه اینکه از یک‌سو مکاتب و دیدگاه‌های رقیب، فراوان‌تر و توانمندتر شده‌اند و از سوی دیگر، احیای تمدن اسلامی و بازیافت مجد و عزت شکوهمند پیشین، با این پرسش پیوند دارد. ازاین‌رو، مصلحان و دانشوران مسلمان در جهان اسلام، به این سؤال پرداخته‌اند و کوشیده‌اند راهی به پاسخ بیابند. فضل‌الله نیز چونان دغدغه‌ای داشت. از این‌رو هم در نوشته‌هایی خاص به آن پرداخت؛ نگاشته‌هایی چونان «اسلوب الدعوه فی القرآن الکریم»، «الحوار فی القرآن (قواعد، اسالیبه، معطیاته)»، «خطوات علی طریق الاسلام» و ... . و هم در بخشی از نگاشته‌های عام‌تر خود به این موضوع توجّه ویژه نشان داد. به‌ویژه در تفسیر مبسوط خویش «من وحی القرآن» به مناسبت‌های گوناگون از آن سخن گفت. در این نوشتار، فرصت نگاشته، اجازه طرح مبسوط دیدگاه‌های ایشان را نمی‌دهد. ازاین‌رو در برخی از محورها، به ارائه نکاتی چند بسنده می‌شود. مفهوم‌شناسی دعوت در ابلاغ پیام‌های دینی، از واژه‌های مختلف و متفاوت می‌توان استفاده کرد. به نظر می‌رسد که فضل‌الله، واژه «دعوت» را بیشتر می‌پسندد. ازاین‌رو، در عنوان کتاب خود و نیز در جای جای تفسیر، از این واژه بهره می‌جوید. واژه‌ای که بسامد فراوان در قرآن کریم دارد و از جمله، خداوند پیامبرش را&#۸۲۳۰;