در مباحث قرآن و فقه یکى از محورهاى بایسته و نیازمند پژوهش و بررسى, موضوع نقش علوم قرآن در استنباط و برداشت از آیات الاحکام است. تردیدى نیست که پیدایش هریک ازمحورهاى علوم قرآنى مانند: تحریف, نسخ, اسباب نزول وغیره, ناشى از عوامل خاص بوده است و تحقیق درآن مباحث, روشنگر ابهامات و گاه پرسشها واشکالات چندى است. امّا آیا پژوهش درآن محورها و دستاوردهاى آن در فقه القرآن نیز تأثیر وجایگاهى دارد یا نه؟ این سؤالى است که مى باید بدان پاسخ داد. نوشته حاضر کوشیده است تا با مطرح کردن سه محور از محورهاى علوم قرآن در حدّ توان و مجال به این سؤال پاسخ دهد. با این امید که سرآغازى باشد براى تحقیقات گسترده تر و عمیق تر. تأثیر علم ناسخ و منسوخ در برداشت از آیات الاحکام نسخ آن گونه که در مباحث علوم قرآنى مورد بحث قرار مى گیرد و در اصطلاح فقهاء مطرح است عبارت است از: برداشته شدن حکم ثابت شرعى از روى موضوع آن در مرحله تشریع و انشاء.۱ این تعریف تقریباً مورد اتفاق است, گرچه برخى تعبیرات, قیدهایى را به تعریف یادشده اضافه مى کند, امّا این قیدها در حقیقت از لوازم نسخ است نه حقیقت نسخ. با توجه به تعریف یادشده به وضوح مى توان دریافت که نسخ در آیات&#۸۲۳۰;