(… و مع الأسف, به دست دشمنان توطئه گر و دوستان جاهل, قرآن این کتاب سرنوشت ساز, نقشى جز در گورستان ها و مجالس مردگان نداشت و ندارد.)۱ این سخنان صفیر شعله هاى اندوه و سوز و گدازى است که مفسر ما, امام خمینى(ره), در آن مى سوخت, و تأسف عمیق خویش را از کوتاهى مسلمانان درباره کتاب خدا در وصیت نامه الهى ـ سیاسى خویش این گونه ابراز مى داشت, کتابى که نازل نشده است جز براى این که قیّم, پیشوا, وسیله تشخیص حق و باطل و داراى سیطره و حکومت باشد: (کار به جایى رسید که نقش قرآن, به دست حکومت هاى جابر و آخوندهاى بدتر از طاغوتیان, وسیله اى براى اقامه جور و فساد و توجیه ستمگران و معاندان حق تعالى شد.)۲ همت اصـلى امـام در تمـام زنـدگى, و مسئولیتى بزرگ که خودش را در راه آن وقف کرده بود, چیزى بود که از آن به (رهایى قرآن از گورستان ها) تعبیر مى کند, تا بار دیگر قرآن نقش پیشرو و فعال خویش را براى ساختن (انسان کامل), (امت گواه و پیشرو) و (دولت مقتدر و عدالت گستر) به دست آورد. قرآن, راز توانمندى و آقایى ما به نظر مفسر ما امام خمینى, قرآن جز براى ساختن این مثلث (انسان, امت و دولت) با تمام ابعاد الهى&#۸۲۳۰;