نخستین پرسش این است که با توجه به این واقعیت که در اسلام زن و مردى وجود ندارد با اینکه مى دانیم قرآن زبان عربى را به کار گرفته که بیش از هر زبانى بین مؤنث و مذکر تفاوت مى گذارد; چنان که شرق شناسان مى گویند, و از نمونه هاى این تمایز, مشخص کردن مؤنث با نون جمع مؤنث است, یا تغلیب مذکر بر مؤنث در هنگام جمع بستن و امثال آن. اسلام تا چه اندازه از این مسأله به عنوان یک مسأله زبانى تفاوت بین زن و مرد تأثیر پذیرفته است؟ علامه فضل الله: هر زبانى نماینده همان جامعه اى است که در آن زندگى مى کند, و از آنجا که مردى و زنى دو نوع وجود متمایز است ـ دست کم در شکل ظاهرى و واقعیت خارجى ـ پس اشاره به این تفاوت با آوردن عبارات مذکر و مؤنث اشکالى نخواهد داشت, این کار هیچ آزارى را نسبت به مرد یا زن در پى نخواهد داشت. در زبان عربى (واو) جمع مذکر در برابر (نون) جمع مؤنث, هیچ پیامى را به همراه ندارد که حکایت از برترى یکى و نقص دیگرى داشته باشد. این تصور که آوردن لفظ مذکر و مؤنث در زبان, علیه زن است, تصورى کودکانه است و منشأ آن نوعى انفعال روانى به نام&#۸۲۳۰;