از نگاه لغت شناسى, واژه (معیّت) به معناى مصاحبت و همراهى است, و همراهى در صورتى است که میان دو فرد همراه, موافقت و تعامل ویژه برقرار باشد و این معنى به طور عادى با هر چیز و هر کس صورت نمى گیرد, زمانى دو فرد با هم همراه گفته مى شوند که دست کم در یکى از جهات اخلاقى, روانى, هدفى, شغلى با یکدیگر موافقت داشته باشند.۱ از نگاه روان شناسى نیز همگرایى و وحدت جنسى و فکرى لازم است تا دو چیز با هم همراه باشند و گرنه یا همراهى صورت نمى گیرد یا پایدار نخواهد ماند. بنابراین مصاحبت و همراهى, مى فهماند که دو همراه از نظر روحى یا در هدف و انگیزه وجه مشترک دارند, بلکه مى توان از ویژگیهاى یکى ویژگیهاى دیگرى را نیز حدس زد. از دید عرف اسلامى و جامعه شناسى, معیّت و همراهى با کسى, مفهوم ارزش یا ضد ارزش را نیز در بردارد, تا آنجا که شرافت و ارزشمندى یا پستى و رذالت و بى ارزشى از یک فرد یا یک چیز به همراه او سرایت مى کند. از همراهى پیوسته و طولانى بین دو چیز یا دو کس, همسانى و یکسانى میان آن دو در بسیارى از ویژگیهاى ذاتى و صفاتى و شخصیتى فهمیده مى شود. خواه همراهى طبیعى باشد&#۸۲۳۰;