قرآن، معجزه جاوید الهی است که دست تحریفگران در گستره تاریخ، راهی بدان نجسته است. کتابی که مایه انس حق جویان و روشنی بخش قلب و دل آنان و الهام بخش معرفت خواهان و تشنه دلانی است که در پی آنند تا لختی روح از جهان خاکی برکشد و در ملکوت به پرواز در آیند. «نوری که چراغهای آن خاموش نگردد، چراغی که افروختگیش کاهش نپذیرد و دریایی که ژرفای آن را کس نداند، راهی که پیمودنش به گمراهی نینجامد و پرتوی که فروغ آن به تیرگی نگراید... .» ۱ آری، قرآن همان منشور هدایتی است که توانست از فرو مایه ترین و بی فرهنگ ترین ملّّتها، مردمی دانشور و جامعه‌ای سرآمد جوامع عصر خویش پدید آورد. پایان عصر وحی و رخداد رحلت پیامبر اسلام، هر چند نابسامانیهایی را در پیوند مردم با معارف ژرف قرآن به همراه داشت، امّا به هر حال این جدایی در همه قشرها راه نیافت و بودند کسانی که علی رغم جریانها و تنشهای سیاسی، به جمع آوری آیات وحی و معارف قرآن همت گماشته و مردم را آشکارا و نهان به سوی قرآن سوق می‌دادند. قرآن، محور همه ارزشهای اسلامی بود و امّت اسلامی، ناگزیر برای راهیابی به کمال و رفع کاستیهای فردی و اجتماعی خود، رو به سوی این کتاب آسمانی داشت و&#۸۲۳۰;