بر اساس آیه ۷ سوره آل عمران، مجموعه آیات قرآنی به دو بخش محکمات و متشابهات تقسیم شده اند. به این معنی که هر یک از آیات وحی نامه الهی که نزول تدریجی و گفتاری آن بر طبق عقیده مشهور ۲۳ سال طول کشیده، یا محکمند یا متشابهند و قسم سومی فرض ندارد. آیه یادشده چنین است: «هو الذی أنزل علیک الکتاب منه آیات محکمات هنّ امّ الکتاب و اخر متشابهات فأمّا الذین فی قلوبهم زیغ فیتّبعون ما تشابه منه ابتغاء الفتنه و ابتغاء تأویله و ما یعلم تأویله إلا الله و الراسخون فی العلم یقولون آمنّا به کلّ من عند ربّنا و ما یتذکّر إلا أولوا الألباب» آل عمران/۷ محکمات آیاتی هستند که در دلالت بر مرادشان محکم و استوارند و اشتباه و خلطی بین معنای مراد و غیرمراد موجود نیست و دل و قلب در برابر پذیرش پیام آن گروه، آرام و منبسط و بی دغدغه است، نه در معرض خیزش و انگیزش فتنه های کلامی و رفتاری و فقهی. آیاتی همچون «قل هو الله أحد» (اخلاص/۲)، «الله خالق کل شیء»(زمر/۶۲) و «للذکر مثل حظّ الأنثیین»(نساء/۶) در زمره محکمات قرار می گیرند. اما متشابه آیه ای است که با آن که بر مدلول لفظی خود دلالت می کند و ظهور در معنای خود دارد، ولی از نظر مقصد&#۸۲۳۰;