بدون تردید, قرآن کریم مهم ترین وارزنده ترین یادگار به جاى مانده از پیامبر(ص) است که پس از رحلت آن حضرت نزد صحابه به امانت سپرده شد. درآن دوران, دونکته مهم ترین مسؤولیت صحابه در ارتباط با قرآن, تلقى مى شد: الف. حفظ وحراست قرآن از هرگونه افزوده شدن برآن ویاکاسته شدن از آن, گرچه خداوند متعال, حفاظت از قرآن را وعده داده است: (انّانحن نزّلنا الذکروانّا له لحافظون) حجر۹/ ما قرآن را نازل کرده ایم وخود نگهبانش هستیم. اما وعده خدا از راه علل واسباب تحقق مى یابد ودر دوران صحابه, آشکارترین عامل تحقق وعده الهى, همت وتلاشى بود که از سوى آنان در این خصوص به کار گرفته شد. ب. تفسیر وتبیین قرآن, دومین وظیفه مهم صحابه بود وآنان, سزاوارترین افراد براى این منظور به شمار مى رفتند, زیرا از سویى خود, مخاطبان قرآن بودند وقرآن کریم در آیات چندى, تمام مخاطبان خود را به تفکر وتدبر در آیات قرآن فراخوانده است واز سوى دیگر, آنچه از پیامبر (ص) در باره تفسیر قرآن رسیده بود, در ذهن صحابه محفوظ بود وبرخى از آنان گنجینه اسرار پیامبر بودند. بنابراین, در پرداختن صحابه به تفسیر قرآن, جاى تردید نیست وروایاتى که از صحابه در زمینه تفسیر قرآن رسیده, بهترین گواه این مدعاست. در برخى از روایات درباره (آیات الأحکام), مطلبى,&#۸۲۳۰;