خداوند متعال در جاى جاى قرآن از رسول گرامى اش به عنوان مفسّر و روشنگر کتاب خود یادکرده و تبیین قرآن براى بشریّت را هدف, یا یکى از اهداف نزول آن بر شمرده, چنان که فرموده: (و أنزلنا الیک الذّکر لتبیّن للنّاس مانزّل الیهم و لعلّهم یتفکّرون) نحل/۴۴ و بر تو قرآن را نازل کردیم, تا براى مردم آنچه بر ایشان نازل شده است را روشن کنى و باشد که اندیشه کنند.۱ (و ما أنزلنا علیک الکتاب الاّ لتبیّن لهم الّذى اختلفوا فیه) نحل/۴۴ و قرآن را جز براى این بر تو فرو نفرستادیم که [حقیقت] آنچه را اختلاف دارند براى ایشان روشن کنى. بدین سان پیامبر بزرگوار اسلام(ص), مسئولیت عظیم و افتخارآمیز تفسیر و تبیین قرآن را آشکارا از آفریدگار خود دریافت نمود و هدایت بشر را از رهگذر تبیین قرآن و مفاهیم والایش دنبال کرد. پیامبر(ص) که جز به رضاى خدایش سخن نمى گفت, بارها بر وجود پیوندى ریشه دار و ناگسستنى میان قرآن و اهل بیت معصومش(ع) تأکید نمود و این حقیقت را در زمان هاى پیاپى و به مناسبتهاى گوناگون به گوش همگان رسانید, تا حجّت را بر آنان تمام ساخته باشد. حدیث ثقلین حدیث مشهور ثقلین, از جمله ده ها سخن زرّین و گهربارى است که از آن شخصیت فرزانه درباره اهل بیت(ع) به یاد&#۸۲۳۰;