قرآن, ثقل اکبر و معجزه جاودانه پیامبر و کامل ترین کتاب وحى الهى است که توسط آخرین فرستاده او براى هدایت بشر, فرستاده شده است. قرآن, مطمئن ترین منبع شناخت هستى و معارف دینى و بالنده ترین قانون زندگى انسانهایى است که اعتقاد و عمل خود را بر پایه معارف اسلامى بنیان مى نهند. بنابراین تفسیر قرآن که باز نمودن زبان وحى و به نطق آوردن قرآن است, عمده ترین نقش را در شکوفایى فرهنگ اسلامى دارد, زیرا فرهنگ اسلامى نشأت گرفته از تعالیم قرآنى است,و محتوا و ارزشهاى قرآنى با تفسیر, درخور فهم و درک خواهد بود. تاریخچه تفسیر ازهمان آغاز که قرآن بر پیامبر اکرم(ص) نازل شد, علم تفسیر پدید آمد. نخستین کسى که تفسیر قرآن کریم را براى مسلمانان, جهت تفهیم و بهره ورى آنان از کلام وحى, تعلیم مى کرد, رسول خدا بود. سپس شاگردان مکتب آن حضرت از اهل بیت و صحابه, این امر مهم را به عهده گرفتند. امیرمؤمنان(ع) که از اهل بیت پیامبر و کامل ترین و شایسته ترین صحابه بود, والاترین نقش را در تفسیر قرآن به عهده داشت و این حقیقت بر هیچ اندیشه ور مؤمن و منصفى پوشیده نیست. جلال الدین سیوطى در کتاب الاتقان فى علوم القرآن مى نویسد: (درمیان خلفا, کسى که بیشترین مطالب [در زمینه علوم قرآن]&#۸۲۳۰;