روش تفسیر قرآن به قرآن، از جمله روشهایى است که درمنابع روایى ومتون تفسیرى ـ هرچند به اجمال ـ قابل ردیابى است، ولى در قرن چهارده بود که این شیوه با ضوابط و تفصیل بیش ترى مورد توجه قرآن پژوهان قرارگرفت و کسانى چون علامه طباطبایى معتقد شدند که اساساً تفسیر بایسته و صحیح، تنها همین شیوه تفسیرى است و بس. بدیهى است که این نظریه از دو منظر کاملاً متمایز، قابل بررسى است: ۱. این که روش تفسیر قرآن به قرآن، مى تواند یکى از روشهاى صحیح باشد، و دربرخى آیات مورد استفاده قرار گیرد. ۲. روش تفسیر قرآن به قرآن، تنها روش صحیح تفسیرى است و با این روش مى توان تمام ابهامها و پرسشهاى قرآنى مربوط به آیات را پاسخ گفت. ادّعاى نخست، خود نیاز به بررسیها و تأمّلهایى دارد، ولى نظریه دوم علاوه برآن، باید پاسخگوى پرسشهاى بیش ترى نیز باشد. در این مجال سعى خواهیم داشت که به برخى از این پرسشها و تأمّلات بایسته نظر افکنیم. محدودیتهاى سبک تفسیر قرآن به قرآن این سبک گرچه از جنبه هاى مختلفى، خوشایند ذوق قرآن مداران است، اما در مرحله عمل و صحنه آزمون، محدودیتهایى نیز دارد. این محدودیتها را در دو زمینه اصلى باید جست وجو کرد. ۱. محدودیتهاى ناشى از کاربرد این روش در آیات.&#۸۲۳۰;