نگاهمان را به قرآن با سخن امام سجاد(ع) آغاز مى کنیم که مى فرماید: (واجعل القرآن وسیله لنا الى اشرف منازل الکرامه، و سلّماً نعرج فیه الى محلّ السلامه…) پروردگارا! قرآن را براى ما وسیله اى قرارده، به سوى شریف ترین جایگاه کرامت، و نردبانى قرارده تا در پرتو معارف آن به فراسوى (سلامت) عروج کنیم! زبان لطیف نیایش، از واقعیت ملموس، آرمانى شوق انگیز پدید آورده است و امام سجاد(ع) با این عبارات، ماهیت و رسالت و نقش آفرینى قرآن را در زندگى انسان به او یادآور شده است، چرا که اگر در ماهیت قرآن، تکریم و بزرگداشت انسان و سلامت مادى و معنوى او نهادینه نشده بود، تمنا داشتن کرامت و سلامت از ساحت آن، دور از حکمت و درایت مى نمود. مطالعه در آیات قرآن، به روشنى مى نمایاند که هدف و رسالت قرآن، تعالى بخشیدن به انسان است و شکوهمندترین ترسیمى که از حیات طیبه انسان دارد، جایگاهى است که سراسر امنیت و سلامت است. ولى در همین آغاز راه، پرسشى جدى مطرح مى شود و آن این است که آیا قرآن، همانند روان شناسان تنها به سلامت شخصیت انسان مى اندیشد، یا هدف قرآن چیزى فراتر از سلامت شخصیت انسان است و سلامت را گذرگاهى به سوى رستگارى مى داند؟ این نکته اى است که&#۸۲۳۰;