با ظهور اسلام در جزیره العرب و گسترش سریع آن در سرزمینهاى دور, تاریخنویسى نزد مسلمانان قوّت و تنوّع یافت. تاریخ جنگها, فرق, سرزمینها, ادیان, انبیا,خلفا و… از جمله محورهایى است که مورخان اسلامى بدان پرداخته اند و در باره هر یک, کتابهاى مستقلى نوشته اند. از آن جا که اسباب نزول, نوعى تاریخ است, زیرا به زمینه ها و موجبات نزول آیه یا آیات مى پردازد, همزمان با نگارش محورهاى مختلف تاریخ و همزمان با نزول قرآن, مطرح گردید و سپس به صورت نوشته در آمد. البته با این ویژگى که اسباب نزول, در طول چند قرن به صورت غیر مستقل و در ضمن بحثهاى تفسیرى مطرح مى گردید. در قرن سوم براى نخستین بار, على بن مدینى ( ۱۶۱ ـ ۲۳۴ هـ) اسباب نزول قرآن را به صورت مستقل تدوین کرد. پس از او واحدى در قرن پنجم و ابوالفرج بن الجوزى در قرن ششم (۵۱۹ ـ ۵۹۷ هـ) و جعبرى در قرن هفتم (۶۴۰ ـ ۷۳۲ هـ) و ابوالفضل بن حجر عسقلانى در قرن هشتم (۷۷۳ ـ ۸۵۲ هـ) و سیوطى در قرن نهم (۸۴۹ ـ ۹۱۱ هـ), کتابهاى مستقلى دراسباب نزول نگاشتند و پس از سیوطى, نگارش اسباب نزول تا قرن حاضر ادامه پیدا کرد. در میان کتابهاى قرن حاضر, از اسباب النزول محمد باقر&#۸۲۳۰;